Comments on: Dlaczego uważam, że Polska to chory kraj i nie mam zamiaru do niego wracać. Część 3: Polska pazerność.

By: Karolina

Karolina — Wed, 04 Aug 2010 16:47:22 +0000

Witam,
Wpadłam tu przez przypadek, ale mimo to muszę szczerze przyznać, że zgadzam się z tym, co napisałeś w notce (pozwolę sobie od razu przejść na Ty, ale jeśli to przeszkadza, to przepraszam ). Co prawda sama mieszkam w Polsce, ale mam siostrę w Irlandii. Pamiętam, jak poleciałam do niej na wakacje, zabierając naprawdę małą sumkę ze sobą, a wróciłam obładowana (niewiele brakowało, a musiałabym ‘dokupować’ kolejną torbę bagażową).
Co prawda jej wciąż zdarza się marudzić (raczej przyzwyczajenie…), że jest drogo i na brak pieniędzy, ale po tym, jak przyniosła do domu z 3-4 siaty, załadowane po brzegi za niecałe 50 euro, coraz częściej zastanawiam się nad emigracją (dla porównania, w Poznaniu, gdzie mieszkam, za 50 zł mogłabym zapomnieć o takich zakupach).
O mieszkaniu już nie będę nawet wspominać, bo mnie krew zalewa, jak widzę polskie ceny (+ wymagania, nakazy i zakazy dla lokatorów!) za kawalerki nie większe od pomieszczenia na miotły.
Pozdrawiam ciepło i obiecuję wpadać częściej

By: Banan

Banan — Fri, 14 May 2010 15:52:08 +0000

Pszemko, napisałem przecież “przyzwoitej jakości”. Nie poruszałem tutaj ani marki, ani sklepu. Czytaj uważniej.

By: Pshemko

Pshemko — Fri, 14 May 2010 14:53:32 +0000

€20 za jeansy? Chyba w pennysie. Dobrych spodni nie kupisz za €20.

By: slawek-

slawek- — Thu, 13 May 2010 15:59:32 +0000

Zawsze jest tak, że duży i bardziej cywilizowany kraj jest droższy.

By: Leszek

Leszek — Thu, 13 May 2010 14:22:42 +0000

Masz stare ceny – w PL jest drożej, niż piszesz

A wczoraj okazało się, że podatnicy dołożą się do 400.000 Polaków żyjących z pomocy społecznej i zrefundują im 30% wydatków na prąd.

“Budżet państwa” to magiczne hasło – coś odległego, co umożliwia politykom tak łatwe wyciąganie kasy z kieszeni pracujących, a jednocześnie coś bliskiego, gdy widzi się swój PIT i zastanawia “Kto do cholery wziął te pieniądze, skoro nie ja?!”.